Teatr Wielki - Opera Narodowa

Historia Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Pierwsza trupa operowa zawitała do Warszawy już w 1628 roku na specjalne zaproszenie Władysława IV Wazy. Wydarzenie to miało miejsce zaledwie 30 lat po narodzinach sztuki operowej. Od tej pory polscy władcy chętnie gościli na swoich dworach artystów operowych z licznych europejskich ośrodków kulturalnych.

Reprezentacyjny gmach warszawskiego Teatru Wielkiego wzniesiono w latach 1825-1833 według projektu włoskiego architekta Antonio Corazziego z Livorno.

W wyniku działań wojennych w 1939 roku budowla została niemal całkowicie zniszczona. Do lat powojennych przetrwała jedynie oryginalna klasycystyczna fasada budynku.

Teatr odbudowano w 1965 roku, według projektu Bohdana Pniewskiego. Od 2002 roku fasadę gmachu Opery Narodowej wieńczy rzeźba Kwadrygi Apollina, zaprojektowana przez Antoniego Myjaka i Antoniego J. Pastwę – profesorów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Pomysł na takie wykończenie fasady pochodzi wprost ze szkiców Antonio Corazziego.

W Operze Narodowej wystawiane są zarówna dzieła polskich kompozytorów, jak i światowa klasyka.

Przedstawienia operowe i baletowe w Operze Narodowej odbywają się od wtorku do niedzieli, od października do czerwca włącznie.

Budynek Opery Narodowej w Warszawie mieści się przy Placu Teatralnym, niedaleko Zamku Królewskiego.

Przedstawienia w Operze Narodowej odbywają się w czterech salach:

- Sali Moniuszki
Sala Moniuszki to największa sala w Teatrze. Widownia obejmuje 1828 miejsc, rozmieszczonych na parterze, amfiteatrze i trzech balkonach. Scena w Sali Moniuszki należy do największych na świecie (jej powierzchnia wraz z proscenium wynosi 1150 m²).

- Sali Młynarskiego
Sala Młynarskiego jest salą o charakterze kameralnym. Znajdują się w niej miejsca dla 248 widzów.


Sale Redutowe znajdują się w prawym skrzydle Teatru. Odbywają się w nich koncerty kameralne oraz różne prestiżowe uroczystości. Widownia w Salach Redutowych obejmuje aż 420 miejsc.

- Foyer Głównym
Znajduje się na poziomie pierwszego piętra. Najczęściej jest wykorzystywane jako miejsce przyjęć, towarzyszących imprezom kulturalnym. Niekiedy odbywają się tu jednak także niewielkie koncerty i konferencje.

Muzeum Teatralne

W gmachu Teatru Wielkiego mieści się pierwsze i jedyne w skali naszego kraju Muzeum Teatralne. Jego geneza sięga początku XX wieku, kiedy to w warszawskim ratuszu zorganizowano pierwszą wielką wystawę pamiątek teatralnych. Właściwym początkiem jego działalności jest jednak rok 1957, kiedy to Arnold Szyfman powołał do życia Muzeum Teatralne.

Od 1965 roku Muzeum funkcjonuje w pomieszczeniach gmachu Teatru Wielkiego. Łącznie w Muzeum zgromadzone jest około 200 tys. eksponatów. Składają się na nie muzealia oraz dokumentacja teatralna.

Kierownictwo Teatru Wielkiego – Opery Narodowej

Dyrektorem Naczelnym Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie jest były Minister Kultury, wybitny menadżer kultury Waldemar Dąbrowski. Dyrektorem artystycznym Opery Narodowej jest, od 2008 roku, znakomity reżyser Mariusz Treliński. Nad sceną baletową czuwa natomiast światowej sławy choreograf i inscenizator, Dyrektor Polskiego Baletu Narodowego – Krzysztof Pastor. Dyrektorem muzycznym jest włoski dyrygent Carlo Montanaro.

Teatr Wielki dla najmłodszych

Dla najmłodszych widzów Teatr Wielki przygotował cykl poranków muzycznych dla dzieci. W muzycznych porankach udział biorą soliści opery i baletu oraz muzycy Teatru Wielkiego. Spotkania odbywają się w niedziele o godzinie 12:00. Mogą w nich uczestniczyć dzieci w wieku od 6 do 12 lat. Każdy koncert trwa około 50 minut.

Zwiedzanie Teatru Wielkiego

Pracownicy Teatru Wielkiego zapraszają zorganizowane grupy (minimum 10 – maksymalnie 25 osób) do obejrzenia kulis Teatru. Wycieczki takie odbywają się od poniedziałku do piątku o godzinie 9:20 i trwają około 60 minut. Mogą w nich uczestniczyć dzieci powyżej 9 roku życia, młodzież oraz dorośli.

Premiery

Wśród premier, goszczących na scenach Teatru Wielkiego w sezonie 2011/2012, znajdują się:

  • Persona w choreografii Roberta Bondary (wrzesień)
  • Dziadek do orzechów i Król Myszy w choreografii Toera van Schayka i Wayne'a Eaglinga (listopad)
  • Halka w reżyserii Natalii Korczakowskiej (grudzień)
  • Senso w reżyserii Hugo de Hany (luty)
  • Latający Holender w reżyserii Mariusza Trelińskiego (marzec)
  • Opowieści biblijne (kwiecień)
  • Medeamaterial w reżyserii Barbary Wysockiej (kwiecień)
  • Słowik w reżyserii Aleksandra Petrova (maj)